Kategoria: Inwestowanie

Zarządzający funduszami akcyjnymi mają wybór. Mogą inwestować w akcje spółek z określonego sektora, skupić się na największych lub przeciwnie na całkiem małych. Kupować te, które ostatnio wzrosły, lub te które spadały. Koncentrować się na spółkach, jeśli tylko ich nazwa zaczyna się na literę „A” lub czytać wyniki finansowe.

Szeroki indeks giełdowy np.  WIG  dla giełdy warszawskiej, zbudowany jest na innych zasadach. Dobiera się do niego spółki według jednego kryterium – można je kupić na GPW. Z kolei w przypadku indeksów WIG20, WIG30, MWIG40, i SWIG80 istotna jest wielkość spółki.  Proste, proste?

Jak myślisz, który fundusz zarobi więcej? Ten, w którym siedzą wybitni specjaliści dobierający akcje według tajemnych zasad, czy ten, którym rządzi skład indeksu? Oto garść statystyki.  Na stronie analizy.pl znalazłem 59 funduszy uniwersalnych akcji polskich, z których 55 działa przynajmniej rok. Jakie miały wyniki?  Zysk przyniosło 20 z nich, przy czym w 6 przypadkach był on niższy niż przynosi lokata bankowa (poniżej 3%).  W tym czasie WIG spadł o prawie 4%? Ile akcji pobiło wynik indeksu? 35, czyli ok. 63%. Nie było źle. Ale zbadajmy wyniki w dłuższym okresie.  48 funduszy działa przynajmniej 3 lata. W tym okresie zysk powyżej lokaty bankowej przyniosły ….3, jakikolwiek zysk 12, a lepszy od indeksu WIG – tylko 26 czyli niewiele więcej niż połowa.  Patrząc na horyzont pięcioletni lepszych od WIG-u było tylko 12 funduszy z 39 działających.

Czy te wyniki napawają Cię optymizmem? Są słabe i jeszcze musisz za nie słono płacić? Czy istnieje alternatywa – tak. Nazywa się ETF. Więcej o ETF-ach już w piątek.

Jeśli wcześniej nie dowiedziałeś się o tym, że niezależnie czy fundusz inwestycyjny zarabia dla Ciebie, to zarabia dla swoich właścicieli, to teraz jest na to najwyższy czas. W poprzednim wpisie opowiedziałem historię Investor FIZ, czyli inwestycji, która zamiast przynieść zyski po 10 latach przynosi straty. Powiedzmy sobie szczerze – chyba inwestorom. A ile w tym czasie zarobili zarządzający?

Z informacji na stronie funduszu wynika, że co roku pobierają 2% opłaty za zarządzanie.  Dodatkowo kasowali prowizję od zysków. Jak wysokie? 20% zysku jeśli uzyskali powyżej 15% rocznie. Jakie to pieniądze? Wystartowali we wrześniu 2005 r., ale liczmy zyski od stycznia 2006 r. Wtedy cena wyniosła ok. 1100 zł. W styczniu 2007 r.  było to już 2000 zł. Efekt 40 zł opłaty za zarządzanie i 180 zł opłaty od zysków. W styczniu 2008 r. jednostka kosztowała 2600 zł. Pobrano 52 zł opłaty za zarządzanie i 120 zł opłaty od zysków. W 2008 r. spadek ceny – 2400. Oznacza to 48 zł opłaty za zarządzanie. W 2009 r. znowu wzrost do 2600 zł. To mniej niż 15% więc pobrano tylko opłatę za zarządzanie – 52 zł. W 2010 r. znowu spadek do 2500 zł  – opłata za zarządzanie wyniosła 50 zł. W 2011 r. jazda w dół – 1800 zł, ale pobrano 36 zł opłaty. W 2012 r. ciąg dalszy spadków – 1070 zł, więc i opłata mniejsza – 20 zł.  Do chwili obecnej cena oscyluje wokół 1000 zł czyli w 2013, 2014,  2015 r. pobrano kolejne 60 zł (po 20 zł każdego roku). Ogółem zarządzający funduszem, który stracił 5% w ciągu 10 lat zarobili na opłatach i prowizjach 658 zł tj. prawie 2/3 obecnej wartości jednostki uczestnictwa. Nieźle? Teraz nie dziwisz się chyba, dlaczego nie wzruszają ich spadki na giełdzie?

Warto chyba znaleźć inny sposób na inwestycje niż fundusze inwestycyjne. Dalsze fakty o funduszach inwestycyjnych w kolejnych wpisach.

Wiele osób próbujących inwestować w akcje doznaje bolesnych porażek. Dlaczego tak się dzieje to temat na osobny wpis. Niemniej jednak, skutek jest taki, że osoby te zaczynają myśleć w sposób następujący: mam zbyt mało wiedzy, doświadczenia, informacji, analiz, powierzę pieniądze specjalistom z towarzystw funduszy inwestycyjnych, oni na pewno lepiej sobie poradzą. Taka osoba idzie do banku, towarzystwa ubezpieczeniowego, pośrednika finansowego, podpisuje umowę i zaczyna współpracę z profesjonalistami. I jaki osiąga efekt? Niestety całkiem różny. Często znacznie gorszy niż z samodzielnych inwestycji. Dlaczego? Ponieważ zarządzający funduszami inwestycyjnymi lub ubezpieczeniowymi także ponoszą porażki. Dodatkowo niezależnie od strat z inwestycji każą sobie płacić za samo zarządzanie naszymi pieniędzmi (tak, nawet wtedy, gdyby w ciągu roku  stracili 1/3 naszego z trudem odłożonego kapitału). Czy usłyszysz to od sprzedawcy, zwanego dla niepoznaki doradcą, siedzącego w pięknym biurze? Nie. On raczej pokaże Ci wykres z przeszłości, kiedy kupowany fundusz radził sobie nieźle. Nie da żadnej gwarancji na przyszłość. A teraz przykład.

Jest rok 2005. Grupa odnoszących sukcesy pracowników funduszy inwestycyjnych zakłada własny fundusz. Nazywa się Investor. Kupujesz jego jednostki uczestnictwa. Mijają 2 lata. Nadchodzi giełdowa zwyżka. Jest październik 2007 r., a nasz fundusz osiąga wartość blisko 3-krotnie wyższą niż na początku (krótko mówiąc inwestycja 1000 zł nagle staje się warta 3000 zł).  Już widzisz się milionerem. Doskonałe wyniki muszą się powtórzyć. Ale, nagle wyceny funduszu zaczynają spadać – po kolejnych 2 latach (2009) masz już tylko 2600 zł, w 2011 r. – 2000 zł, w 2013 r. niespełna 1100 zł, a teraz 940 zł. Czyli poniosłeś stratę mimo inwestowania przez 11 lat. Zarządzający w tym czasie zarobili spore pieniądze. Ile? O tym w następnym wpisie.

W ostatnich wpisach wyjaśniłem kiedy spółka może być uznana za tanią oraz pokazałem brak pewności wzrostu ceny takiej spółki. Skoro tak, to po co kupować tanie spółki?

Przyczyna jest bardzo prosta. Istnieje większe prawdopodobieństwo, że cena takiej akcji pójdzie do góry. Wyższe prawdopodobieństwo to nie pewność. Siedzibę spółki mogą opanować kosmici z Alfa Centauri, jej prezes wręczy łapówki urzędnikom, dyrektor finansowy ucieknie z kasą lub zacznie spekulować firmowymi pieniędzmi na rynku FOREX. Czy wszystko to oznacza brak sensu inwestowania w akcje? Nie. Ponieważ są to zdarzenia o niewielkim prawdopodobieństwie ziszczenia się (tym większym im lepiej znamy spółkę i jej działalność). Na tej samej zasadzie wsiadasz do samochodu chociaż rocznie kilka tysięcy Polaków ginie w wypadkach drogowych.

Po drugie, mówimy o inwestowaniu długookresowym. Nie inwestuje na godzinę, miesiąc, rok, ale na wiele lat (może 5-10-30). Nie interesuje mnie jutrzejszy kurs akcji, ale możliwość wzrostu ceny w ciągu kilku lat. Tobie też to radzę. Tak jak gracz w ruletce czy pokerze opiera swoje stawki o prawdopodobieństwo, tak ja opieram się o prawdopodobieństwo wzrostu. Nie mam żadnej pewności zysku. Prawdopodobieństwo, tylko tyle, i aż tyle.