Dlaczego wielu dobrze zarabiających etatowców nigdy nie osiągnie „spodziewanego bogactwa”. O ryzyku i zakupach po raz kolejny.

Dzisiaj trzy, jakże różne historie.

Wysoki szczeblem warszawski korposzczur. To już nie są żarty, żaden junior, senior, assistant ani associate, tylko partner w oddziale międzynarodowej firmy doradczej. Pensja 50k/m-c brutto plus suta roczna premia. Łączne zarobki w niezłym roku: 1,1 mln, w złym – goła pensja. Ale czy 40k/m-c netto można nazwać „złym rokiem”? W końcu teoretyczna stawka godzinowa wynosi 312 zł brutto, a netto tylko 25% mniej, bo firma zajmuje się „optymalizacją kosztów pracy” . W praktyce (80 godzin/tydzień), ale doliczam premię i wychodzi nieco mniej (200 zł netto/godzinę). Łącznie pensja+premia – ok. 68k/m-c netto, ale tydzień pracy ma 340 godzin.

Praca „nine to nine”, a więc tradycyjne korporacyjne od 9 do „aż skończysz” plus „w weekend na chacie”. Stąd wzięła się otyłość (jakieś 95 kg przy 175cm, daje BMI ok. 31), którą już widać. Na ćwiczenia nie ma czasu. Typowy twór „kultury zapierdolu”, bo też mówimy o człowieku o rok starszym od prof. Matczaka. Majątek? Segment w Warszawie, apartament w centrum (na wynajem) i 200k w gotówce. W sam raz.

Zatem jak to się stało, że człowiek na szczeblu top executive od 10 lat (a wcześniej pnący się po szczeblach kariery), w wieku 51 lat zarabia 68k/m-c, a ma majątek 3,7 mln z czego 2,5 mln to dom? Oczekiwana wartość netto (bez domu) – 4,1 mln. Rzeczywista – 1.2 mln.

Na prawidłową odpowiedź składają się: gigantyczna awersja do ryzyka oraz „korporacyjny styl życia”. „Pan partner” niczego nie żałuje ani sobie, ani niepracującej żonie, ani córce-jedynaczce. Jeżdżą dobrymi autami w leasingu (stąd nie liczę ich do majątku), regularnie jedzą w restauracjach, w których obiad z deserem to 300 zł/os., nocują w pięciogwiazdkowych hotelach (900 zł/os./noc). Ale to nie wszystko. Dodajmy jeszcze np. dywan za 9000 zł, garnitur za 10k, designerskie meble i 4 rasowe koty. Nawet jednak wtedy, coś przecież z tych 68k netto/m-c powinno zostać.

I dochodzimy do punktu nr 2. Jeżeli chodzi o inwestycje, Pan Partner także jest tradycjonalistą. Tylko „apartamenty w centrum Warszawy” za gotówkę. To nic, że ROI wynosi 5%, a zakup za cenę rynkową. Ma być bezpiecznie. Skąd to wiem? Ponieważ przez wspólnych znajomych próbowałem go dołączyć do grupy inwestującej w nieruchomości za 2/3 ceny rynkowej. I usłyszałem pytania:

1.Dlaczego kamienica, przecież tak nieprestiżowo?

2.A co będzie jak ceny spadną?

3. Czy na pewno zrobiono pełne due dilligence?

Jednym słowem – typowy korposzczur, podszyty strachem.

Wysokiego szczebla pracownik jednostki publicznej. Nie poziom partnera, ale dyrektor szkoły, po 60-tce. Dzisiejsza pensja 12k netto plus 12 k nagrody rocznej. W szkole spędza ok. 140h/m-c (w lecie wpada na chwilę). Stawka godzinowa – niespełna 93 zł/h netto.

Przed emeryturą utrzymuje sportową sylwetkę, dużo czyta, nie tylko na tematy zawodowe. Majątek? Dom w mieście powiatowym (0,5 mln) plus 5 mieszkań w Krakowie (4 mln). Łącznie 4,5 mln. Spodziewana wartość netto (bez domu) – 818 tys. zł. Realna wartość netto 4 mln. Znowu: jak to możliwe? Dyrektor powiatowej szkoły okazał się znacznie zamożniejszy niż partner w warszawskiej doradczej korporacji? Przecież to niemożliwe. Już wyjaśniam, co się stało.

„Sor” stworzył, wraz ze swoimi byłymi uczniami „spółdzielnie inwestycyjną” i od 22 lat kupują w Krakowie mieszkania w kamienicach za część wartości rynkowej, sami remontują i sprzedają. Nigdy nie nabywał „całych mieszkań” lecz tylko udziały. Stąd błyskawicznie pomnożył kasę. W wieku 35 lat był tylko zwykłym nauczycielem ze 100k na koncie i domem. Jeździ Skodą Octavią, wakacje spędza w górach, ma dwójkę dzieci, ubiera się w sieciówkach w mieście wojewódzkim, garnitur kupił za 600 zł i wkłada go wyłącznie, gdy wzywa go starosta, albo na szkolne uroczystości. O dywanie za 9000 zł, ani o rasowych kotach nawet nie myślał.

Ten człowiek na początku zaryzykował 100k, wszystko co miał. I w ciągu roku zarobił 50k. Potem powtarzał operację. Płacił niskie podatki, bo inwestował jako spółka.

Jednoosobowy przedsiębiorca. W wieku podobnym do „managera-korposzczura”. Dochód z firmy (spółki) – na poziomie 20k netto. Całkiem nieźle, sporo więcej od dyrektora szkoły, ale zauważalnie mniej od „korposzczura”. Pracuje 100 godzin/m-c czyli stawka godzinowa wynosi 200 zł/netto. Ponieważ zajęcia grupuje, wychodzi mu 1.5 tygodnia całkiem wolnego miesięcznie i przez pozostałe 2.75 tygodnia jak na etacie. Kasę inwestował w giełdę, kiedy jeszcze nisko stała i we własną firmę. Dzisiaj ma dom w mieście wojewódzkim – 800k, oraz 3 mln na rachunku maklerskim (częściowo IKZE, częściowo IKE). Spodziewana wartość netto (bez domu) – 1,2 mln zł. Rzeczywista wartość netto 3 mln zł. I jeszcze raz wracamy do pytania: Jak to możliwe, że zarabiając 1/3 tego co „partner w doradczym korpo” ma porównywalny majątek, przy czym znacznie większy, jeżeli odliczymy miejsce zamieszkania?

Otóż, w tym przypadku zadziałały dwa mechanizmy. Wyjątkowa oszczędność – zarabiając 20k, żyje za połowę. A 40-120k/rok (dochody rosną z czasem), pomnożone przez ok. 10% stopę zwrotu, dało mu rezultat, o którym piszę, już po 22 latach.

Ten przedsiębiorca, sam znając się na firmach, z łatwością wybiera „tanie akcje”, unika wpadek, chociaż daleko mu do Warrena Buffeta. Niemniej jednak, żyje sobie z rodziną (żona i córka), całkiem nieźle. Ponownie, nie afiszuje się z majątkiem, jeździ firmowym busem i w ogóle nie wygląda na człowieka zamożnego.

Generalnie, trzech panów różnią dwie zmienne: styl życia oraz stosunek do ryzyka. Ten zarabiający najmniej wygenerował największy majątek, ten z najwyższymi dochodami, został z tyłu. Także dlatego, że tylko 1/3 jego majątku stanowią inwestycje (u dyrektora 8/9, u przedsiębiorcy – prawie 4/5).

Oczywiście „partner” wygląda bogato, żyje bogato i nie odczuwa braków, ale tylko dlatego, że osiąga wyjątkowe dochody z własnej pracy, wprost haruje (340h/m-c), nie ma dnia wolnego. A Ty, który scenariusz wybierasz dla siebie?

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *