Życie za jedną pensję. Wieś, miasto czy przedmieście.

Wybór miejsca do życia będzie miał kapitalne znaczenie w naszych wyliczeniach. Bo ten kij ma dwa końce. Wszystko zaś wady i zalety.

Wieś. Wydaje się najtańsza. Na tzw. zadupiu dom kosztuje śmieszne pieniądze. Można go mieć za 130-150 tys. zł do remontu, za to z działką pow. 1500 m2. czyli tzw. siedliskiem. W praktyce – brak kredytu. Taką kwotę da się zebrać pracując 2 sezony przy szparagach, albo na wesele. Rodzice z klasy średniej potrafią wyposażyć nią swoje dzieci. Własny ogród pozwala na własne uprawy, przynajmniej owoców i warzyw. Jeśli kupimy gospodarstwo, dołożymy do nich zboża i zwierzęta. Możemy okazać się praktycznie samowystarczalni żywieniowo. Kolejny plus – nie ciągnie nas do knajp, na ulicy nie stoi foodtuck, nikt nie dowiezie nam pizzy. Dzieci mają kontakt z rówieśnikami, którzy nie jeżdżą na urlop w ciepłe kraje. Teraz minusy. Pierwszy – trudniej o pracę za średnią pensję. Tu działa mechanizm – im mniejsza miejscowość, tym niższe płace. Oczywiście, i od tej zasady bywają wyjątki, ale warto mieć świadomość. Drugi – jeśli zostawiamy pracę ojca w mieście – trzeba tam dojechać. A to oznacza wcześniejsze pobudki (o ile – powiem), oraz późniejsze powroty. Trzeci – mniej szans dla dzieci. Z mojej wsi na najbliższy basen mam 8 km, do klubu sportowego mojego syna – 25 km. Szkoły są tu gorsze (znowu reguła, a nie mus). W mieście pływalnia – 500 m, klub sportowy 5 km. Trzeba więc wozić. W mieście też. I teraz o czasie. Dojazd wieś-miasto-wieś bywa demonizowany. Ja jadę do centrum 40 minut na luzie i 30 minut z gazem w podłodze. W mieście 20 minut spaceru. Tracę 2 x 20 minut dziennie. W godzinach szczytu, w mieście żona wiezie syna na trening 25 minut i nie wraca już do domu, bo nie warto. Za to 3 razy dziennie wychodzimy z psem, co na wsi jest zbędne.

Przedmieście. Osobiście uważam to rozwiązanie za najgorsze. W związku z rozlewaniem się miast, przedmieścia kończą się w połowie drogi – 15 km od centrum i tyle samo od „mojej” wsi. Dojazd komunikacją publiczną – fatalny (autobus raz na godzinę, jedzie w tempie mniej niż rowerowym 15 km/h). Własnym autem 25 minut. Nieruchomości niewiele tańsze niż w mieście, jedyna korzyść to większe działki oraz odrobinę lepsza niż na wsi infrastruktura. Wiele osób wyprowadza się i żałuje.

Duże Miasto. Morze możliwości i wysokie ceny. Za cenę 35m2 w mieście, na swojej wsi mogę kupić 100m2 dom w stanie „do zamieszkania” 1 km od stacji kolejowej. A nie jest to tania wieś. W gratisie dostanę jakiś budynek gospodarczy. Nieźle. W Lublinie nowa kawalerka 35m2 to koszt 600 tys. zł (15 tys. zł/m2+ wykończenie). Na wsi, starczy na działkę siedliskową i własnoręczną budowę domu „na zgłoszenie”. Z drugiej strony, właśnie w dużym mieście najłatwiej o pracę za średnią pensję. Większość korpo tyle płaci, poza tym urzędy, szpitale itp.

Średnie miasto. Takie ok. 50-120 tys. mieszkańców. Rozsądny wybór. Zyskujemy zalety miejskości (dobre szkoły, sport, parki, praca) a prawie wszędzie mamy blisko. Mój syn mieszka w takim. Do klubu ma 7 minut piechotą. Na rynek – jeszcze 25. Osiedle z PRL-u, więc na miejscu targ, kościół, szkoła, sklepy. Najbliższa galeria – 15 minut. Jednak coś za coś. Jego 55m2 mieszkanie jest warte jakieś 450 tys. zł. Średnia cena m2 – 7000 zł.

Małe miasto. Małe to pojęcie nieostre, zwłaszcza odkąd PiS nadał prawa miejskie dziurze o 400 mieszkańcach, ale powiedzmy sobie 3-20 tys. ludzi. W takiej lokalizacji nie potrzebujesz auta, jeśli dobrze trafisz, bo komunikacja istnieje, a wszędzie blisko. Sklepy, szkoły (w tym liceum), często basen, w zimie lodowisko. Ceny o połowę niższe niż w wielkim mieście (5 -6 tys. zł/m2), o ile nie trafimy na wyjątkowo atrakcyjną miejscówkę (uzdrowisko, miasto satelickie metropolii).

Co wybrać? Generalnie, bezdzietna para, spokojnie może decydować się na wieś. Rodzinom z dziećmi polecam małe miasto. Z drugiej strony, zdecydowanie łatwiej wiedzie się tradycyjne życie w warunkach wiejskich. Łatwiej znajdziemy w tym środowisku zrozumienie dla wyboru „niepracująca żona”, także z tego powodu, że jest on tam nadal współistniejącym modelem życia. Oczywiście pamiętajmy – wszystko w granicach potrzeb, preferencji, a zwłaszcza- możliwości.

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *