Dzisiaj pokażę moje własne spojrzenie na granicę angażowania się w zarabianie pieniędzy. Postaram się zrobić to maksymalnie praktycznie. Mam nadzieje, że się uda.
Motywem jest przywoływana dwukrotnie na blogu książka „Ślady ojca. Przewodnik po budowaniu więzi”. Po komentarzu Turbiny długo zastanawiałem się w czym leży problem, dlaczego poza błędami merytorycznymi, tak mocno ta książka mnie odrzuca. Z jakiego powodu, nic nie skorzystałem z tych 200 stron? Czym jeszcze, czego wcześniej nie dostrzegłem, różni się od książki Dobsona. I już wiem. Kupując książkę nazwaną „Poradnik”, „Podręcznik”, „Przewodnik”oczekujemy praktycznej porady. Konkretnego wskazania- co robić, jak robić, kiedy robić. Dr Dobson to potrafił – mówił do męża – przynajmniej raz dziennie powiedz swojej żonie, jak jesteś szczęśliwy, że ją masz, także jako matkę waszych dzieci.. Natomiast ks. Maliński i ks. Grzywocz (w zasadzie – ten drugi in absentia), o dość ważnej sprawie – gdzie u ojca przebiega granica pomiędzy „zapobiegliwością”, „pracowitością” a „chciwością” czy wręcz „pracoholizmem”, odpowiada w następujący sposób.
„Prawdziwy ojciec troszczy się, ale nie robi tego
zbytnio. Bo owszem trzeba zabiegać o to i owo, ale
miarą tej troski jest to jedno słówko – „zbytnio”. Bóg
nie mówi: „Nie troszczcie się o nic”, Jego apel brzmi:
„Nie troszczcie się zbytnio o wszystko, co dopiero
nastanie, o to, co będzie jutro, co będzie pojutrze”
(por. Mt 6,25-34).”
a potem po chwili, jeszcze:
„Ciągły lęk – „Czy podołam? Czy utrzymam rodzinę?” – nie sprzyja wychowaniu. Dziecko, patrząc na
ojca siedzącego z głową między rękami i wpatrzonego w dal, a do tego z wypisaną na czole myślą:
„To się nie uda. Nie ma szans, by się dobrze ułożyło. Nie wiem, jak przeżyjemy jutro, pojutrze…”, nabiera
przekonania, że życie to ciąg wydarzeń nieuchronnie zmierzających ku katastrofie. Prawdziwa troska ojca
jest natomiast pięknym darem, z którego wydobywa się nadzieja na to, że wszystko się dobrze ułoży.”
Czyli zamiast konkretów, mamy opowieść o skrajnym przypadku nieudacznika i nieostre znaczeniowo nic nie mówiące zwroty „nie troszczyć się zbytnio”, „Prawdziwa troska”. I tu leży pies pogrzebany. Zero konkretów. Nie „Przewodnik”, czy rady lecz zestaw przypowieści. Pojawiają się też słowa, takie jak „zawierzenie”, ale mają one oczywiście religijny a nie materialny charakter i nie będę się do nich odnosił.
Czas jednak wrócić do tematu i opracować go konkretnie, bo mężczyźni zazwyczaj są oczekują konkretu, a nie nawijania makaronu na uszy. Forma? Pytanie + odpowiedź.
Pytanie 1. Ile trzeba zarabiać, aby było „wystarczająco”?
Tu posłużę się wielokrotnie powtarzaną na blogu prawdą „średnia +20%. Czyli ojciec rodziny 2+2 w klasie średniej. powinien zarabiać tyle, żeby z żoną mieli razem 2,4 średniej krajowej. Na każde dziecko powyżej dwóch, dodatkowo 40% średniej.
Kiedy można mniej? Gdy ma się odziedziczone/podarowane/spłacone mieszkanie/dom. Gdy żyjemy faktycznie oszczędnie, wtedy wystarczy i 1,5 średniej krajowej na rodzinę oraz zdolność do szybkiego podniesienia wypłaty.
Pytanie 2. Co materialnego koniecznie musimy dzieciom zapewnić?
Dach nad głową, jedzenie do syta, ubrania, wakacje, potrzeby edukacyjne (każdy inne, ale: zajęcia dodatkowe minimum jedne, korepetycje – jeśli potrzebne, własny komputer). Do tego dodałbym jeszcze, w klasie średniej: własny pokój dla każdego dziecka w wieku nastoletnim, a na pewno oddzielny dla dziewczynek i chłopców.
Pytanie 3. Co warto jeszcze dołożyć dziecku?
Dobrze też dać coś dziecku „na start” – wkład własny na mieszkanie, jakąś działkę pod budowę, kasę na rozkręcenie firmy. Może pierwsze auto, mieszkanie.
Pytanie 4. Jakie dary będą wyrazem „zbytniej” troski?
Wszystkie, które chcą dziecko ustawić na całe życie. Czyli gotowa firma, nieruchomości na wynajem, szpanerski wóz, ślub w tropikach. Takie podarunki są dobre wśród bogaczy, do klasy średniej nie pasują, albo wymagają całkowitej rezygnacji z życia rodzinnego.
Pytanie 5. Ile czasu ojciec powinien spędzać w pracy?
Tu łatwo nie będzie. Zacznijmy od pytania – co uważamy za pracę? Etat, zlecenie, freelance, dg, własną większą firmę i każdy sposób zarabiania na życie. Dolnej granicy – nie ma. Znam niepracujących 40-latków. Żyją z kapitału spadkowego. I dobrze, są skutecznymi ojcami, obecnymi w życiu dzieci.
Druga strona – ile maksymalnie? – dopiero zaczynają się schody. Odpowiedź „tyle, żeby mieć czas dla dziecka”- brzmi jak rada ze „Śladów ojca”, niewiele z niej pożytku. Powiem tak. Należy mieć czas: na wspólną zabawę, rozmowę, pokazanie dziecku świata (majsterkowanie, gotowanie, ogrodnictwo, czytanie), obecność na ważnych wydarzeniach (zawody sportowe i inne, ślub, imieniny, urodziny, święta). Czyli: 1-2 godziny dziennie w czasie aktywności dziecka i naszej (czyli powrót o 18 i dwie godziny drzemki – odpada), oraz minimum jeden dzień weekendu wolny. W praktyce, dajemy radę z ojcostwem jeśli przebywamy w pracy (z dojazdem) – 8-11 godzin dziennie i ok. 50-55 godzin tygodniowo. A co ma zrobić marynarz, kierowca zawodowy w transporcie międzynarodowym albo ktoś pracujący systemem „14 dni w Norwegii”, „14 dni w domu”? Przez czas spędzany na miejscu, być z dziećmi na 100%. Maluchy odprowadzać i przyprowadzać z przedszkola/szkoły, chodzić do kina, na kinderbale, planować wspólne zabawy. W trakcie pobytu w pracy – codziennie kontaktować się przez urządzenia.
Stąd główna uwaga. O jakości ojcostwa, wbrew temu co się twierdzi, do pewnych granic, nie decyduje sama ilość pracy. Ktoś, kto nie pracuje, ale cały dzień spędza na kanapie przed telewizorem będzie gorszym wzorcem niż ratujący ludzi na SOR-ze w wymiarze 300 godzin miesięcznie, albo ścigający się w maratonach na całym świecie. Pierwszy będzie, ale nieobecny i nieistotny. Drugi, tylko nieobecny. A nieobecni mogą kształtować nasze życie, o czym wiedzą Ci, których ojcowie zmarli wcześnie, czasem nawet przed wiekiem nastoletnim dziecka. Taki ojciec mógł być punktem odniesienia przez całe życie. Z tego powodu, opowieść o bezwzględnym złu płynącym z nieobecnego, zapracowanego ojca, wydaje się z gruntu fałszywa. On też kształtuje w jakiś sposób swoje dzieci. Ponieważ ojcostwo nie ma jednego wymiaru – materialnego i warto o tym pamiętać.
Pytanie 6. Na czym polega chęć zysku i chciwość?
W starych książkach religijnych możemy znaleźć takie dwa zdania, na temat jaka praca zakazana była w niedzielę: Niekonieczna albo podejmowana z chęci zysku i chciwości. Nie jak w Talmudzie – żadna. Z niekonieczną mamy prościej – nie muszę dzisiaj sprzątać, mogę to zrobić jutro. A chęć zysku i chciwość? Tu napotykamy większe trudności. Jeśli idziemy do pracy, w niedzielę (dla ludzi areligijnych – w czasie przeznaczonym dla rodziny), ważna jest nasza motywacja. Czy zamierzamy gromadzić bogactwo? Kupić coś zbytkownego? Jeśli tak, podejmujemy pracę z chęci zysku i chciwości. Przecież w pozostałych godzinach (określiłem je jako 50-60 tygodniowo) zarabiamy. I ma wystarczyć. W klasie średniej i tak samolotu sobie raczej nie kupimy. Maybach nam niepotrzebny.
Chciwość to też spowodowanie, że wdowa z pominięciem własnych dzieci, przepisze na nas mieszkanie. Wyrzucenie brata z mieszkania, żeby samemu je zająć. Domaganie się 30% marży albo całkowitego zwolnienia z podatków, podczas gdy inni je płacą. Dyktowanie astronomicznych cen, które druga strona umowy zapłaci pod przymusem psychicznym. . Pożyczanie na wysoki procent (lichwa). Budowa pałacu kosztem darmowych robotników i dotacji państwa, podczas gdy to nie ma na leczenie ludzi z raka. Opowiadanie (autentyczna opowieść z mojego miejsca pracy) zdegradowanego dyrektora, że jak to obniżyli mu płacę, a teraz nie ma na prywatne studia medyczne dla dziecka. Ustalanie sobie wynagrodzenia za chwilę pogadania, na poziomie tygodniowych zarobków specjalisty. Przykłady mógłbym mnożyć, nasze portale internetowe są ich pełne. Codziennie.
Pytanie 7. Jak się chronić od chciwości?
Generalnie metody są dwie.
Pierwsza – prostsza – znaleźć człowieka (dla faceta będzie to przyjaciel lub własna żona), który sprowadzi na ziemię, gdy przegniemy. Drugi facet, poklepie po plecach i powie np. tak” Nie p…l, że żal ci kasy, nie wychodziliśmy razem całe lata, dzisiaj musimy się napić”, a żona wrzuci tysiąc koniecznych wydatków, z których wypada nam zaakceptować przynajmniej 100. Tak, mądra kobieta dobrze chroni przed chciwością.
Druga trudniejsza, bo wymagająca poważnej autorefleksji, polegająca na stawianiu samemu sobie pytań. Np. takich jak Buddenbrookowie: Czy jeśli wejdę w ten interes, będę mógł spać po nocach? Negatywna odpowiedź oznacza, że jestem chciwy, chcę dostać więcej niż słuszne, robię coś źle. Kolejne: Co poświęcę i czy warto? Bo żeby coś kupić, odłożyć zawsze trzeba coś innego poświęcić. Czasem słusznie (nie palę papierosów, a kasę przeznaczam na książki, albo nie kupuję kawy na mieście, żeby odkładać na emeryturę, albo uprawiam warzywa na działce, żeby za oszczędności kupić dziecku mieszkanie), a czasem niesłusznie („w świecie za funtem, odkładał funt na Toyotę przepiękną aż strach”, pracuję po 10 godzin dziennie, żeby sfinansować operację powiększenia biustu żonie). Wreszcie ostatnie – niezmiernie ważne pytanie – test chciwości – czy pracuję i odkładam po coś (na jakiś cel) czy dla samego odkładania. Warto sobie je zadać. Ja robię to regularnie i koryguję w ten sposób kurs.
https://www.youtube.com/shorts/bFYSu22irZo
Bardzo dobry wpis dający do myślenia – dzieki
Od okolo 8 minuty:
Ubogacanie kulturowe:
https://nczas.info/2024/07/29/inzynier-z-afryki-w-katowicach-murzyn-zalatwil-sie-do-stawu-video/
Do 7.24. Mam prośbę, żebyś nie wrzucał podobnych materiałów. Powody są dwa. Pierwszy estetyczny i przyziemny. Nie chciałbym, żeby blog kojarzył się z widokiem faceta srającego do stawu. Drugi dotyczy siania propagandy najprymitywniejszego sortu. Napiszę ponownie to co przy białoruskiej rodzinie odmawiającej wyprowadzki z mieszkania. Propaganda polega na tym, że jedno zdarzenie przedstawia się jako regułę i jeszcze ze złośliwym komentarzem, pomijając zupełnie rzeczywiste rozmiary zjawiska np. liczbę tzw. incydentów kałowych w Polsce w ostatnich latach spowodowanych przez samych Polaków, oraz uwarunkowania kulturowe. Nikt nie przeczy, że przeciętny poziom higieny, dostęp do udogodnień cywilizacji w Afryce, Indiach jest niższy niż w Polsce. Nie oznacza to jednak, że prawie każdy imigrant załatwia swoje potrzeby do wody zamiast do toalety. Wystarczy przejść się po wydmach, przy mniej uczęszczanych plażach naszego wybrzeża, laskach miejskich, poboczach dróg przy granicy itp., żeby zobaczyć ilość ogromną ludzkich odchodów. Szamba spuszcza się do rzeki albo w grunt (ostatnio widziałem wyniki – 40% kontroli gminnych w tym zakresie wskazuje na nieprawidłowości). Jeszcze 50 lat temu na wsi powszechnie chodziło się „za stodołę”. Nie jesteśmy w tym względzie wzorem. I powiem jeszcze raz – widuje w swoim mieście całkiem sporą liczbę (kilkanaście, kilkadziesiąt osób dziennie) czarnoskórych obojga płci, którzy kształcą się na miejscowym Uniwersytecie Medycznym, Wydziale Lekarskim z językiem wykładowym angielskim. Są czyści, schludni, zadbani i faktycznie przyjechali się uczyć. Część pochodzi z Kanady czy USA, jedna z dziewczyn (co znam z opowieści), zamiast w akademiku, mieszkała nawet w hotelu Hampton by Hilton. Propaganda tego rodzaju przypomina polish jokes w USA, o przygłupich, brudnych, zapitych Polakach, zrywających azbest i śpiących po 10 w mieszkaniu, albo niemieckie żarty w stylu „Pojedź do Polski, twój samochód już tam jest”, że użyję tylko najłagodniejszych porównań. Ani to miłe, ani potrzebne, ani choćby luźno związane z tematem bloga.
Oczywiscie,ze jeden przypadek-na szczescie.Kiedy bedzie ich wiecej, srednia pewnie wzrosnie 🙂
W druga strone tez podaje sie odosobnione przyklady, wiec nie mam oporow.
Wrzucam , zebyscie laskawie zechcieli zobaczyc pewne rzeczy. Jak nie chcecie tego zobaczyc – bo lepiej Wam sie zyje w obecnej iluzji-wystarczy jedno slowo i mnie tu nie ma.
Majchrowski rzadzil chyba ponad 20 lat.Poprzednio PZPR, potem SLD, ostatnio nie wiem.Czyli lewica.
„wpusc komunistow na pustynie a zabraknie piasku”.
Kto to bedzie placil? Oczywiscie mieszkancy Krakowa, bo kto.
https://wydarzenia.interia.pl/malopolskie/news-jedno-z-najwiekszych-miast-nad-przepascia-sejf-jest-pusty,nId,7746919#parametr=polecamy
Np. to nizej-czy to nie jest dowod na wdrazanie planu zabicia bydla i produkcji sztucznego miesa?
https://nczas.info/2024/07/26/panstwo-polskie-przekazuje-miliony-na-badania-nad-sztucznym-miesem/
Do 21.03. Idea sztucznego pożywienia to główny motyw całego science-fiction. Teraz możliwości są inne, więc coraz mniej fiction. Oczywiście, pod pozorem taniej żywności, wprowadzone zostaną rozwiązania niesprawdzone, które zmienią rolnictwo w fabryki. Z nieznanym skutkiem dla zdrowia.
Do 20.52. Kraków nie jest wyjątkiem wśród samorządów jeśli chodzi o długi i partia nie ma tu nic do rzeczy. Dług lawinowo rośnie do 2022 r. Dlaczego? Dwie przyczyny – pierwsza – stopy procentowe. Kiedyś pożyczano (obligacje) na 2-3 % teraz trzeba płacić konkurencyjnie do państwa (czyli 7-8%). Druga – Polski Ład, który zdemolował samorządom finanse (obniżenie wpływów o 1/3 przy nawet wyższych wydatkach – inflacja). Oczywiście kosztowne pomysły też się pojawiały, natomiast solo po prostu zatrzymywałyby rozwój, ale z inflacją i Polskim Ładem dały natychmiastowy efekt.
Wsrod lewicy jest najwiecej lapowkarzy i zlodziei i partia ma tu duzo do rzeczy, poniewaz w PZPR i pozniejszych kontynuacjach ludzie nauczyli sie jak to robic.
Do 7.03. Poproszę dane statystyczne, albo wycofanie poważnych oskarżeń. Według mojej wiedzy nikt takich danych nie robił, a przypominam że biorąc pod uwagę zaszłości historyczne, raczej największa korupcja powinna być w byłym zaborze rosyjskim (wysoka tolerancja na korupcje), gdzie występuje znaczna przewaga prawicy, a najmniejsza w Wielkopolsce, gdzie znowu wygrywa PO.
Dzieci potrzebują nie tylko pieniędzy. Sporo moich znajomych ma poważne problemy z własnymi, dorosłymi już dziećmi. Są albo po próbach samobójczych albo na odwykach, jeden po zmianie płci. Zagubione i niezdolne do normalnej egzystencji. Z drugiej strony, nigdy nie rozumiałem, jak można jechać z kumplami na kilkutygodniową rowerową trasę np. do Hiszpanii, ze świadomością, że dzieciak właśnie trafił na odwyk. Kiedy mój syn, jeszcze w przedszkolu przejawiał problemy i nikt, ani żona, ani kolejni psychologowie nie mogli dać sobie z tym rady, bez zastanowienia rzuciłem tzw. karierę, przez pół roku byłem bez pracy, próbując zrozumieć poplątany świat, małego wówczas, człowieka. Jak to wycenić? Zarabiam mniej o kilkanaście tysięcy niż przedtem, kariera uciekła. Wychodzi przez dziesięć lat ponad półtora miliona, a mam przed sobą jeszcze następne lata. Z dziećmi jest tak, jak z kolekcjonerstwem. Jedni daliby wszystko za białego kruka, inni będą się zastanawiać, czy to nie przesada. Po pierwszych zostanie skarb, po drugich jakieś stare śmieci na strychu.
Do 14.20. Artykuł zaczął się od tego „wystarczająco” i traktował głównie o pieniądzach, ale masz rację, problemów obecnie całkiem sporo. Dlaczego? Obserwując świat, nie stawiałbym jednoznacznej diagnozy, ani że kiedykolwiek było lepiej, ani jak temu zapobiec. Widziałem dzieci (obecnie dorosłych) chowane w tym samym domu, z których jedno jest typem zdobywcy świata (idzie gładko przez życie, przeskakując kolejne szczeble), a drugie ma gigantyczne problemy psychiczne. Mam znajomego profesora (czyli facet po pięćdziesiątce – nie można zrzucić na współczesny świat), którego rodzeństwo różni się od niego jak ogień od wody. Rodzinę wielodzietną ze wsi, w której jedna córka napisała doktorat, druga robi sporą karierę w korpo, trzecie – birbant, czwarte – siedzi leniwie na kawałku gospodarki i rodzi dzieci, a piąty – najstarszy syn typowany na następcę – wylądował w psychiatryku i wymaga stałej opieki. Dlatego tego białego kruka, mam wrażenie, mniej wychowujemy, a właśnie bardziej dostajemy. Możemy go wspierać, ale życia za niego nie przeżyjemy. Mam kolegów, sportowców, ba nawet trenerów, którzy chcieli wychować syna na mistrza, a ni cholery im się to nie udawało, bo tu jeszcze potrzeba talentu, a tego się nie dziedziczy wprost. A mnie, zupełnie niesportowemu, biały kruk się trafił. W mojej szkolnej klasie niektóre dzieci naukowców, na granicy normy (czyli prawie-opóźnione), a z kolei inni profesorowie wyszli z domu, w którym nie było jednej książki, natomiast gdy dziecko przejawiało talent do nauki, przekierowali w niego kasę (bo oczywiście, poza zachwytem, nic więcej nie mogli dać). Także reguły nie podam, bo sam nie wiem, dziecko trzeba wspierać, patrzeć w czym jest dobre, nie zmuszać artysty do roboty w polu (odwrotnie też) – i tyle. A życie i tak ułoży sobie samo.
Chcecie imigrantow od UE? To bedziecie mieli to co we Francji:
https://nczas.info/2024/07/31/krzysztof-bosak-nastepuje-afrykanizacja-francuskich-miast-zostali-przez-przybyszow-wytresowani-video/
Chcecie swoje dzieci wysylac do islamskich szkol?Chcecie sie ogladac za siebie czy nie sledzi was zlodziej? Chcecie byc zniewoleni srodkami ostroznosci, ktore sa konieczne,zeby nie bylo np.gwaltow na bialych kobietach?
Do 7.02. Chciałem napisać, że Bosak koloryzuje, ale po przeczytaniu całości powiem wprost – uprawia propagandę. Zero danych statystycznych. A te są takie, że 85% to rodowici Francuzi, do tego dochodzi sporo przedstawiciele białej rasy (Polacy, Rumuni,Żydzi, Ormianie, Portugalczycy itp. itd.), więc niech będzie, że Arabów i murzynów mają 10%, całkiem sporo, aczkolwiek większość z nich koncentruje się wokół kilku największych miast i tam stanowią może 20-30% populacji. To jeden fakt. Drugi – we Francji w miastach portowych zawsze było niebezpiecznie: Marsylia, Toulon, Brest. W Paryżu – wystarczy poczytać Dumasa albo Eugeniusza Sue, a to wiek XIX, tez z łatwością po zmroku dało się zaliczyć kosę.
Teraz porównanie z Polską. Francja 770 tys. kradzieży w 2023 r. Polska – 429 tys. Liczba ludności – Francja – 68 mln, Polska 36 mln. Bilans – prawdopodobieństwo bycia okradzionym we Francji 1,13%, w Polsce 1,19%. A jeśli porównamy Polskę sprzed 12 lat? Było wtedy ok. 600 tys. przestępstw kradzieży, czyli prawdopodobieństwo 1,62%. Czyli zarówno wtedy jak i teraz wyprzedzaliśmy Francję.
Może więc policzmy zgwałcenia? Dane z Polski. Liczba szacowana 30 tys., z czego 80% ofiar zna sprawcę, stąd zgłaszanych jest niecałe 10%. We Francji 88 tys., a więc faktycznie wyraźnie więcej (0,0083%, we Francji 0,0125%) natomiast należy brać pod uwagę różnicę definicji zgwałcenia w obu państwach.
A wiecie gdzie we Francji jest największa przestępczość? Bosak kłamie, że w wielkich miastach. W departamentach zamorskich (Karaiby).
Na koniec morderstwa. Liczba zabójstw we Francji – ok. 1000. Jeszcze 25 lat temu było 1400, czyli nie rośnie, a spada. Wprawdzie w ostatnich 6 latach zanotowano 20% wzrost, ale jest on dokładnie taki sam…. jak w Polsce. Ogółem mamy teraz (2022 r.) 507 zabójstw. Przeliczając do liczby ludności trochę lepiej niż we Francji (1000/68.000.000 i 507/36.000.000). Opowieść o dramatycznej przestępczości we Francji jest więc bajką.