Pomimo iż w tym sezonie nie udało mi się wykonać większości zaplanowanych prac remontowych, postanowiłem znacznie wydłużyć sezon, spędzając tam czas również w zimie. Wiązało się to z nocowaniem na wsi przynajmniej raz w tygodniu oraz szeregiem niedogodności.
Dojazd. Niby człowiek wiedział, a jednak się łudził – tak chciałoby się powiedzieć. Listopad, grudzień stanowią najgorsze miesiące, jeśli bierzemy pod uwagę: błoto, krótki dzień, a zatem i czas dojazdu. Niby różnica jest niewielka (5 minut, bo trzeba zwalniać na mokrych liściach i z powodu gorszej widoczności), ale komfort dojazdu spada. Koszt dojazdu wyglądał obiecująco – elektryczny Hyundai Kona, ładowany z gniazdka w garażu kosztował mnie…. 0 zł (na paliwo).
Temperatura. Zarówno w domu, jak i na zewnątrz. Żeby utrzymać te 18-20 st. C w najważniejszych pomieszczeniach (salon, sypialnia, łazienka) mam generalnie trzy wyjścia:
- zostawić włączone na stałe ogrzewanie elektryczne (piec z wkładką, grzejnik nadmuchowy, klimatyzator rewersyjny) na poziomie 16-17 st. C, a łazienkę dogrzewać doraźnie,
- starać się nie dopuszczać do spadków temperatury poniżej 10-12 st. C, a po przyjeździe włączać wszystko na full i nagrzewać jak najszybciej,
- dojeżdżać popołudniami i grzać/przepalać w tygodniu,
- przestroić całe ogrzewanie na zdalnie sterowane.
Wybrałem drugą opcję. Pierwsza kosztowałaby zbyt wiele (300-500 KWh na tydzień), trzecia oznaczałaby ogromną stratę czasu (przyjechanie o 16.10, grzanie 4-5 godzin i powrót), wyłączała mnie z życia zawodowego i rodzinnego. Czwarta wymagałaby inwestycji – w zdalnie sterowane urządzenia (ew. gniazdka z programatorem).
Gdybym jednak zdecydował się na stałe zamieszkanie, musiałbym jakoś rozwiązać problem – wyważając pomiędzy kosztami i czasem. Niewątpliwie bez ocieplenia, mieszkanie tam, połączone z wyjazdem na 8-10 godzin, pozbawione jest sensu. O ile jeszcze w październiku/listopadzie udawało się utrzymywać 20 stopni C w salonie (a 23 stopnie C w położonej nad nim sypialni), o tyle przy stałej temperaturze 0-5 st.C na zewnątrz, szans nie było. Główny powód? Wyjazdy i sen. Pracując, grzałem (w tym zbyt małym kominkiem) od 16.10 do 22.00, oraz od 5.00 do 6.30 czyli niecałe 8 godzin z 22. Gdybym siedział na miejscu, proporcje uległyby zmianie (16 godzin grzania, 8 godzin wygaszonego paleniska). Spaliłbym tylko całe drewno.
Depresyjność. Osobiście nie uzależniam samopoczucia od pory roku i długości dnia. Nie miałem nigdy tak, że jak miłość to na wiosnę, a w listopadzie – siądź i płacz. Niektórzy jednak odbierają zmiany pór roku.
Plan. Mając te wszystkie okoliczności, zaplanowałem nocleg na miejscu raz w tygodniu – od czwartku po południu, do piątku wieczorem.
Realizacja. W praktyce wyszło nieco inaczej. Nie dałem rady ignorować dłużej mojej astmy. Starałem się rzetelnie brać leki, ale wspomóc je metodami naturalnymi czyli wizytą w uzdrowisku, piciem wody leczniczej (teraz Nałęczów kojarzy się wyłącznie z sercem, ale kiedyś leczono tam także astmę – służyło temu źródło Celińskiego), ćwiczeniami oddechowymi, roślinami (bluszczyk kurdybanek, napar z sosny), spalaniem gałęzi świerka, inhalacjami z soli jodowo-bramkowej (rozszerza oskrzela).
W ciągu tych pojedynczych dni ograniczyłem powierzchnię grzaną do 2 pokoi i łazienki. Sypialnię da się dogrzać z 10 st. C do 20 st. C w 2-3 godziny, czyli w sam raz przed snem. Łazienka potrzebuje 20 minut (2 KWh na 7m2), a największy problem miałem z salonem. Dlaczego? Otóż, to wielkie pomieszczenie (prawie 40 m2 i 3,5 m wysokości), ma 2 ściany zewnętrzne i pozostałe dwie graniczące z pomieszczeniami nieogrzewanymi (korytarz, dolna sypialnia plus część domu należąca do moich kuzynek) – straty ciepła ogromne. Do tego kamienna podłoga. W czasie, gdy ściany schłodziły się do 10 st. C, a na zewnątrz panują +2 st. C, do szybkiego podnoszenia temperatury służył piec podgrzewany elektrycznie (3 KWh, ale tylna ściana była w sypialni), nadmuchowa farelka (2 kWh) i ten mały kominek (4 KWh – z rurą doprowadzającą ciepłe powietrze do sypialni na piętrze) – w sumie efektywne 7 KWh. Z 10 st. C do 20 St. C w 6-7 godzin. Krótko mówiąc, przyjeżdżając o 16.10 miałbym zimno przez całe popołudnie. Pozostało mi jedno – wyjeżdżając – zostawiać 1 KWh włączone w piecu, co dawało efekt podtrzymania temperatury. Dzięki temu zamiast 10 st. C przy powrocie, miałem 15-16 st. C. i wtedy te 2-3 stopnie podbijałem w godzinę (piec nie rozgrzewał się od 0, a farelka robiła swoje).
Dojazdy, pomimo deszczy, skutkowały tylko brudnym samochodem. Opady śniegu, które pojawiły się jednego dnia (20 listopada od rana), szczęśliwie rozjechał i ubił mój sąsiad (ja pojawiłem się po południu, on wyjeżdżał w ciągu dnia). Potem uruchomiłem glebogryzarkę z pługiem i dojechałem do domu.
Czytam z zaciekawieniem-ale nie dla mnie takie wyzwania.
Wpisy o przenoszeniu się na wieś i opisywane zderzenia standardów zachowań utwierdzają mnie w przekonaniu, że dla ” mieszczucha” to nie wyzwanie a raczej kopanie się z koniem. Nie chodzi oczywiście o ludzi tylko przede wszystkim zbiór przedstawionych sytuacji.
Co miałbym sobie udowodnić przeprowadzając się na wieś? Nic.
Nurkowałem kilkaset razy za młodu w różnych miejscach, często warunki bytowe były dla przeciętnego człowieka ” lekko ekstremalne” ( nie był to luksusowy statek na Malediwach:-:)) . Spałem na studiach w schroniskach po 10 osób w sali, pod namiotami podczas wycieczek górskich, spływów kajakowych.Rewelacja. Ale jak się ma 20-30 lat.
Ja taką przeprowadzkę na wieś uważam za chęć sprawdzenia się lub za poszukiwanie swojego miejsca w życiu. Z mojego skromnego doświadczenia przysłowie ” wszędzie dobrze, gdzie nas nie ma” jest tutaj adekwatne.
Oczywiście trzymam kciuki i życzę powodzenia.
Tak, doświadczenie z gatunku ekstremalnych albo… tylko tak opisane, żeby nie było zbyt różowo. Powiedzmy sobie szczerze, po raz pierwszy od 40 lat ten dom był zamieszkiwany w grudniu, i to w dodatku 1 dzień w tygodniu. Dom przedwojenny bez sensownego ogrzewania. Gdybym jednak postawił na wersję „wieś klasycznie” czyli codzienne pobyty i 2 dni pracy/tydzień, oraz zapewnił minimum ocieplenia (choćby wymiana drzwi zewnętrznych, poddasze) wszystko wyglądałoby inaczej, chociaż nadal musiałbym uwzględniać czas na zapalenie w piecu ew. kupić dobrą pompę ciepła.
Pewnie nieco się różnimy, bo ja nadal nieźle znoszę niewygody i jeszcze powtórzę „glebę” w schronisku. Ba, 4 lata temu, spędziłem kilka dni na działce w górach, mieszkając w namiocie, gotując na kartuszach gazowych, bez prądu, tylko z wodą (fakt: w lecie i myłem się w potoku).
Przeprowadzka na wieś musi wyglądać inaczej: wymiana ogrzewania, zapas drewna, ocieplenie, pompa ciepła, czyli tak jak lubię: zaplanować z zapasem.